3 Bateria Artylerii Stałej była największą powojenną polską baterią nabrzeżną i jednym z kluczowych elementów systemu obrony wybrzeża. Została wybudowana w latach 1955–1958 na Półwyspie Helskim i funkcjonowała do czasu rozformowania jednostki w 1977 roku. Jej zadaniem była kontrola i obrona podejść morskich do Zatoki Gdańskiej, co w realiach zimnej wojny miało istotne znaczenie strategiczne.
Zapasowy Punkt Kierowania Ogniem (ZPKO) zlokalizowano na lewym skrzydle baterii. Pod względem wyposażenia odpowiadał on Głównemu Punktowi Kierowania Ogniem — posiadał dalmierz DM-6 oraz dalocelownik, co umożliwiało przejęcie pełnego kierowania ogniem w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia głównego stanowiska. Takie zdublowanie kluczowych elementów dowodzenia świadczy o wysokim stopniu przygotowania baterii do działania w warunkach bojowych oraz o dużej wadze, jaką przykładano do jej ciągłej gotowości operacyjnej.
