XIII-wieczny kościół w Borowie wzniesiono z kamienia i cegły na niewielkim wzniesieniu w centralnej części wsi. Pierwsze wzmianki o tutejszej parafii pochodzą z 1376 roku, jednak dokładna data budowy samej świątyni pozostaje nieznana. Jest to budowla jednonawowa z prostokątnym prezbiterium oraz charakterystyczną wieżą.
Kościół został rozbudowany w 1414 roku z inicjatywy K. von Rechenberga. W okresie od około 1528 do 1654 roku świątynia należała do protestantów. W XVIII wieku nadano jej cechy stylu barokowego, który w znacznym stopniu zmienił jej wygląd zewnętrzny i wnętrze. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1820 roku – wtedy od strony południowej dobudowano neogotycką kaplicę rodów von Unruh i von Knobelsdorf, wnoszącą do kościoła romantyczny, historyzujący charakter.
We wnętrzu zachował się główny ołtarz z XVIII wieku oraz fragmenty tryptyku pochodzące z około 1500 roku, świadczące o bogatej tradycji artystycznej świątyni. Ciekawym odkryciem okazały się dwa krzyże pokutne, wmurowane w ściany prezbiterium od strony południowej i północnej, ujawnione podczas prac remontowych 17 marca 2009 roku. Zachowano je w widocznej formie, nie pokrywając nową elewacją, co pozwala dziś podziwiać niezwykłe świadectwo średniowiecznej pobożności i lokalnej historii.
Kościół w Borowie jest nie tylko miejscem kultu, ale też fascynującym świadkiem zmian religijnych, architektonicznych i społecznych, jakie zachodziły w regionie przez wieki. Jego wielowarstwowa historia czyni go cennym obiektem zarówno dla miłośników historii sztuki, jak i turystów szukających autentycznych śladów przeszłości.
