Obóz zagłady w Sobiborze powstał w 1942 roku jako jeden z ośrodków realizujących plan masowej eksterminacji ludności żydowskiej w ramach niemieckiej polityki zagłady. Funkcjonował pod oficjalną nazwą SS-Sonderkommando Sobibór i działał do października 1943 roku. Do obozu deportowano Żydów z wielu krajów Europy oraz z gett znajdujących się na terenie okupowanej Polski. Większość przywożonych transportami ludzi kierowano bezpośrednio do komór gazowych. Szacuje się, że w Sobiborze zamordowano około 170–180 tysięcy osób.
Obóz zlokalizowano w pobliżu stacji kolejowej, co ułatwiało transport więźniów. Dziś teren dawnego obozu jest miejscem pamięci i można go zwiedzać. W 1993 roku utworzono tam Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze, mieszczące się w drewnianym budynku. Na terenie obozu nie zachowały się oryginalne zabudowania z czasów II wojny światowej, ponieważ pod koniec jego funkcjonowania Niemcy starali się zatrzeć ślady zbrodni.
W październiku 1943 roku w obozie wybuchło powstanie więźniów – jedno z nielicznych udanych wystąpień zbrojnych w nazistowskich obozach zagłady. Części więźniów udało się uciec, choć wielu zginęło podczas próby wydostania się z obozu lub w późniejszych obławach. Wydarzenia te zostały przedstawione w filmie z 1987 roku „Ucieczka z Sobiboru”.
Po buncie Niemcy zdecydowali się ostatecznie zlikwidować obóz. Rozebrano baraki oraz komory gazowe, a więźniów zmuszanych do prac rozbiórkowych rozstrzelano. Teren zniwelowano i obsadzono roślinnością, aby zatrzeć ślady zbrodni. Dziś Sobibór jest ważnym miejscem pamięci i refleksji nad tragedią Holokaustu oraz przestrogą przed skutkami nienawiści i totalitarnej ideologii.
