W Kotlinie Chodelskiej, nad rzeką Chodelką, w województwie lubelskim, leży dawne miasto, a dziś spokojna wieś Chodel. Miejscowość ta, choć niewielka, skrywa w swoim centrum niezwykle interesujący zabytek architektury sakralnej – kościół, który swoją masywną sylwetką i charakterystyczną wieżą przywodzi na myśl raczej warowny zamek niż świątynię.
Kościół Trójcy Świętej i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chodlu został ufundowany w 1530 roku przez kasztelana lubelskiego Bernarda Maciejowskiego. Świątynię wzniesiono w stylu późnogotyckiego renesansu, a jej konsekracja nastąpiła w 1584 roku. Na przestrzeni wieków kościół był świadkiem wielu wydarzeń. W 1610 roku strawił go poważny pożar, a w 1783 roku przeniesiono tu z kościoła w Lorecie obraz Matki Boskiej Loretańskiej, który szybko stał się ważnym elementem lokalnego kultu. W XIX wieku świątynia przeszła gruntowną przebudowę, między innymi w 1845 roku. Kolejną trudną próbą był rok 1914, gdy podczas działań wojennych kościół został poważnie uszkodzony przez ostrzał artyleryjski. Na szczęście już w 1920 roku podjęto prace restauracyjne, dzięki którym przywrócono mu dawną świetność.
Obecnie kościół reprezentuje styl renesansowy z wyraźnymi elementami gotyckimi. Ceglany budynek wyróżnia się potężną, około 35-metrową wieżą, do której przylega nawa główna przykryta sklepieniem kolebkowym z lunetami. Węższe prezbiterium nakryte jest natomiast sklepieniem gotyckim, co dodatkowo podkreśla historyczny charakter świątyni.
Wnętrze kościoła kryje wiele cennych elementów wyposażenia. Ołtarz główny, utrzymany w stylu barokowym, pochodzi z XVIII wieku, natomiast ołtarze boczne są jeszcze starsze – wykonano je już w XVII stuleciu. Na uwagę zasługują również organy z 1880 roku. Jednym z najstarszych zabytków jest piaskowcowa chrzcielnica ufundowana w 1613 roku przez księdza Stanisława Korzeniowskiego. Ciekawostką jest także ambona, która trafiła tu z rozebranej lubelskiej fary św. Michała Archanioła, dzięki czemu fragment historii Lublina znalazł swoje miejsce właśnie w Chodlu.
Dziś świątynia pozostaje nie tylko ważnym ośrodkiem życia religijnego, lecz także cennym świadectwem historii regionu. Jej charakterystyczna sylwetka górująca nad okolicą przypomina o dawnych dziejach miejscowości, która niegdyś posiadała prawa miejskie i była ważnym punktem na mapie Lubelszczyzny.
