Dwór w Kurowie współcześnie kojarzony jest przede wszystkim z Narwiańskim Parkiem Narodowym, który ma tu swoją siedzibę. Warto jednak pamiętać, że rezydencja ta ma znacznie dłuższą i bardziej złożoną historię. Jej pierwszym właścicielem był Franciszek Kołodziejski, a sam dwór wzniesiono pod koniec XIX wieku. W 1920 roku budynek został rozbudowany – od zachodu dobudowano dodatkowe przęsło, natomiast od wschodu powstała przybudówka z tarasem oraz charakterystyczną, okrągłą wieżą. Równocześnie w sąsiedztwie rezydencji wzniesiono zabudowania gospodarcze, tworzące zaplecze majątku.
Przed II wojną światową Kołodziejski popadł w kłopoty finansowe, w wyniku czego majątek przeszedł na własność Banku Rolnego. W 1936 roku dwór wykupiła rodzina Zakrzewskich, jednak ich władanie nie trwało długo. Po wybuchu wojny i zajęciu Kurowa przez wojska sowieckie obiekt został im odebrany. W dworze urządzono sierociniec, a w zabudowaniach folwarcznych funkcjonował kołchoz. Następnie teren znalazł się pod administracją niemiecką, a po zakończeniu wojny utworzono tu Państwowe Gospodarstwo Rolne.
Nowy rozdział w dziejach dworu rozpoczął się w 1988 roku, kiedy przejął go Narwiański Park Narodowy. Cztery lata później przeprowadzono gruntowny remont, a w 1996 roku obiekt oddano do użytku – początkowo jako Stację Ekologiczną Narwiańskiego Parku Krajobrazowego, który w tym samym roku uzyskał status parku narodowego. Obecnie dwór pełni funkcję nie tylko administracyjną, lecz także edukacyjną i turystyczną. Dla odwiedzających przygotowano ekspozycję muzealną, udostępniono wieżę widokową, a na miejscu można nabyć bilety do Narwiańskiego Parku Narodowego, mapy oraz przewodniki. Dzięki temu dawna rezydencja ziemiańska stała się ważnym punktem na mapie regionu, łączącym historię z ochroną unikatowej przyrody doliny Narwi.
