Budowę schronów przeciwlotniczych dla ludności cywilnej we Wrocław rozpoczęto w latach 1940–1942, w czasie gdy front lądowy znajdował się daleko od miasta i nie stanowił bezpośredniego zagrożenia. Sytuacja wyglądała jednak inaczej w powietrzu — alianckie naloty coraz częściej obejmowały niemieckie ośrodki miejskie. W odpowiedzi na to, a także w celu podtrzymania morale mieszkańców, w różnych częściach miasta zaczęto wznosić specjalne schrony przeciwlotnicze przeznaczone dla ludności cywilnej.
Autorem projektów wrocławskich schronów był Richard Konwiarz — architekt odpowiedzialny również za Stadion Olimpijski we Wrocławiu oraz współpracujący przy powstaniu Hala Stulecia. Do dziś zachowały się cztery tego typu obiekty, zlokalizowane przy ulicy Grabiszyńskiej, placu Strzegomskim, ulicy Ładnej oraz przy ulicy Ołbińskiej.
Schron przy ulicy Ołbińskiej, wzniesiony w 1943 roku, wyróżnia się charakterystyczną cylindryczną formą. W okresie jego powstania był wykorzystywany przez propagandę NSDAP jako dowód troski władz o bezpieczeństwo cywilów. W trakcie walk o Festung Breslau w 1945 roku obiekt ten zmienił swoje przeznaczenie — funkcjonował jako wojskowy szpital polowy pod nazwą Festung Lazaret IV B.
Warto dodać, że schrony te, poza swoją funkcją ochronną, stanowią dziś cenne świadectwo realiów życia w mieście ogarniętym wojną. Ich masywna konstrukcja i przemyślana forma architektoniczna pokazują, jak poważnie traktowano zagrożenie z powietrza oraz jak dużą rolę odgrywała infrastruktura obrony cywilnej w strategii przetrwania mieszkańców.
