Pałac w Supraślu, położony na Podlasiu, został wzniesiony w latach 1892–1903, najprawdopodobniej z inicjatywy Adolfa Buchholtza – przedstawiciela wpływowej rodziny fabrykanckiej związanej z rozwojem miejscowości. Do dziś na cmentarzu ewangelickim w Supraślu zachowała się kaplica grobowa Buchholtzów, stanowiąca ważny materialny ślad obecności tej rodziny w historii regionu.
Pierwotnie obiekt miał formę niewielkiego pałacyku, który wraz z upływem lat był stopniowo rozbudowywany, aż osiągnął obecny kształt. Pałac reprezentuje styl eklektyczny, a jego bogato zdobiona fasada nawiązuje do form włoskiego renesansu. Uwagę zwraca również secesyjny dach, ozdobiony dekoracyjnymi facjatkami inspirowanymi architekturą niderlandzką. Od strony frontowej budynek wyróżnia się klasycystycznym portykiem balkonowym, podkreślającym reprezentacyjny charakter rezydencji.
Po II wojnie światowej pałac utracił funkcję rezydencjonalną i został zaadaptowany na potrzeby szkolnictwa. W 1959 roku swoją siedzibę znalazło tu liceum plastyczne, które do dziś kontynuuje artystyczne tradycje tego miejsca. W bezpośrednim sąsiedztwie pałacu zachowały się również dwa interesujące obiekty towarzyszące – dawny budynek stróża oraz koniusznie – dopełniające historyczny zespół pałacowy i pozwalające lepiej wyobrazić sobie dawny charakter tej rezydencji.
