Kościół pw. Wszystkich Świętych w Szydłowie należy do najcenniejszych i zarazem najstarszych zabytków tego średniowiecznego miasta w województwie świętokrzyskim. Świątynia wznosi się na niewielkim wzgórzu, na południowy zachód od dawnych murów miejskich, i jest otoczona kamiennym murem obronnym, który nadaje całemu założeniu wyjątkowo malowniczy, a jednocześnie surowy, niemal warowny charakter.
Powstanie kościoła datuje się najczęściej na XIV wiek, choć część badaczy wskazuje już na przełom XIII i XIV stulecia. Jest on uznawany za najstarszą świątynię w Szydłowie. Na przestrzeni wieków obiekt był wielokrotnie przekształcany, zwłaszcza w XVI i XVII wieku, jednak mimo licznych ingerencji zachował wyraźne cechy gotyckie, które do dziś stanowią o jego historycznej wartości. Istotne zniszczenia przyniosły pożary, w tym szczególnie dotkliwy w 1944 roku, po którym rozpoczęto szeroko zakrojone prace konserwatorskie i restauratorskie.
Najcenniejszym elementem wnętrza są gotyckie polichromie z około 1370–1375 roku, odkryte ponownie po II wojnie światowej. Freski te często określa się mianem „Biblii ubogich”, ponieważ w średniowieczu pełniły funkcję edukacyjną – w obrazowy sposób przekazywały treści religijne osobom niepiśmiennym. Ich ekspresyjna forma i intensywna symbolika czynią je jednym z najważniejszych przykładów malarstwa ściennego w Polsce.
Warto dodać, że kościół w Szydłowie nie jest jedynie zabytkiem architektury sakralnej, ale również ważnym świadectwem historii samego miasta – jego dawnych ambicji, znaczenia obronnego oraz roli, jaką pełniło w średniowiecznym systemie osadniczym regionu. Spacer wokół świątyni pozwala łatwo wyobrazić sobie, jak bardzo integralną częścią miejskiego krajobrazu była ona przez stulecia.
