Kanał Augustowski to imponujące dzieło inżynierii wodnej, które okrężną drogą łączy dorzecze Wisły z Bałtykiem poprzez dopływy Niemna. Jest również ważnym elementem Szlaku Batorego, a cały zespół budowli i urządzeń hydrotechnicznych wpisano do rejestru zabytków i uznano za pomnik historii. To jedno z najcenniejszych świadectw polskiej myśli technicznej XIX wieku.
Największą atrakcją kanału są śluzy – precyzyjne mechanizmy pozwalające pokonywać znaczne różnice poziomów wody. Jedną z nich jest Śluza Augustów, położona w samym sercu miasta. Powstała w latach 1825–1826 według projektu porucznika inżyniera Konstantego Jodki i znajduje się na 32,5 kilometrze kanału. Różnica poziomów, jaką umożliwia pokonać, wynosi 2,44 metra. Sama śluza ma 46,8 m długości i 6 m szerokości. Współczesne, metalowe wrota sterowane są elektrycznie, dzięki czemu cały proces śluzowania trwa zaledwie około 7 minut.
Pierwotnie śluza wyposażona była w wrota drewniane, jednak została zniszczona w 1944 roku przez wojska III Rzeszy. Po wojnie szybko ją odbudowano i zmodernizowano – prace zakończono w latach 1947–1948. Dziś Śluza Augustów stanowi nie tylko sprawnie działający element drogi wodnej, ale też chętnie odwiedzany zabytek, który pozwala namacalne poczuć klimat dawnych czasów i kunszt dawnych inżynierów.
