Budowa parku w Białowieży była bezpośrednio związana z wzniesieniem pałacu dla cara Aleksandra III, który powstał na miejscu dawnego dworu myśliwskiego Augusta III. Po ukończeniu rezydencji rozpoczęto zakładanie rozległego, blisko 49-hektarowego parku urządzonego w stylu angielskim, charakteryzującego się swobodnym układem i brakiem wyraźnie wyznaczonych granic. Istniejące tu już od XVI wieku stawy zostały znacznie powiększone, a ziemię pozyskaną podczas prac wykorzystano do usypania niewielkiego wzgórza, które urozmaiciło krajobraz. Na terenie parku posadzono około 200 gatunków drzew, w tym wiele rzadkich i egzotycznych, sprowadzanych z odległych zakątków świata, co podkreślało reprezentacyjny charakter założenia.
Choć sam pałac carski nie przetrwał do naszych czasów — został rozebrany w 1961 roku — park do dziś pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych miejsc spacerowych w Białowieży. Wśród zieleni można odnaleźć liczne pozostałości po carskich budowlach, które nadają temu miejscu historyczną głębię i wyjątkowy klimat. W miejscu dawnego pałacu wzniesiono siedzibę Białowieskiego Parku Narodowego, budynek często oceniany jako mało harmonijny w zestawieniu z historycznym otoczeniem. Mimo to cały obszar parku stanowi dziś cenne połączenie przyrody, historii i kulturowego dziedzictwa regionu, zachęcając do refleksji nad zmiennością losów tego miejsca.
