Kościół w Tokarach na Podlasiu stanowi interesujący przykład harmonijnego połączenia stylu narodowego ze stylem zakopiańskim, charakterystycznego dla polskiej architektury sakralnej okresu międzywojennego. Świątynia została wzniesiona w 1935 roku według projektu Wincentego Wdowiszewskiego. Wcześniej funkcję miejsca kultu pełniła tu cerkiew, zbudowana z materiału pochodzącego z rozbiórki kościoła w Wilanowie, co już samo w sobie stanowi ciekawy wątek historyczny.
Podczas II wojny światowej wieś została przecięta granicą państwową, jednak kościół nie tylko ocalał, lecz także przetrwał do naszych czasów w stosunkowo dobrym stanie. W latach 1992–1998 przeprowadzono gruntowny remont, w trakcie którego świątynia zyskała m.in. miedziane pokrycie dachowe, podnoszące jej walory estetyczne i trwałość.
Budowlę wzniesiono na planie krzyża łacińskiego. Ma ona konstrukcję zrębową, oszalowaną deskami, i składa się z nawy głównej, prezbiterium, zakrystii oraz skarbczyka. Dwuspadowy dach zwieńczony jest niewielką wieżyczką, natomiast dwukondygnacyjna wieża została zaakcentowana dużą latarnią z hełmem, która nadaje bryle smukłości i podkreśla jej wertykalny charakter. Całość doskonale wpisuje się w krajobraz Podlasia, łącząc funkcję sakralną z lokalną tradycją budowlaną i świadcząc o wysokim poziomie rzemiosła architektonicznego swoich czasów.
