U podnóża masywu Ślęży, w samym sercu Będkowic na Dolnym Śląsku, zachował się niezwykle interesujący zabytek architektury renesansowej – XVI-wieczny dwór obronny, nazywany często „dworem na wodzie”. Obiekt powstał w 1546 roku z inicjatywy Nickela von Gelhorna i najprawdopodobniej został wzniesiony w miejscu wcześniejszej siedziby o charakterze obronnym. Jego lokalizacja oraz otaczające go niegdyś fosy sprawiały, że pełnił nie tylko funkcję reprezentacyjnej rezydencji, ale także zapewniał właścicielom pewien poziom ochrony.
W kolejnych latach posiadłość przechodziła w ręce różnych rodów szlacheckich. Jednym z jej właścicieli była rodzina von Zedlitz-Leipe, a ostatnim gospodarzem majątku przed końcem II wojny światowej był Karol von Mutius. Po 1945 roku los dworu podzielił los wielu podobnych obiektów na ziemiach zachodnich – został przejęty przez państwo. W pobliskim folwarku utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, natomiast sam dwór przystosowano do funkcji budynku mieszkalnego dla pracowników.
Choć w 1960 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków, przez wiele lat nie prowadzono przy nim żadnych poważniejszych prac konserwatorskich. Brak odpowiedniej opieki i stopniowa degradacja sprawiły, że dwór zaczął popadać w ruinę. Co ciekawe, zabudowania folwarczne wraz z otaczającym je parkiem zostały objęte ochroną konserwatorską dopiero w 1998 roku.
Dopiero po przemianach ustrojowych w Polsce cały majątek trafił w ręce prywatnego właściciela, który postanowił przywrócić mu dawną świetność i nadać nowe funkcje – hotelowe oraz gastronomiczne. Obecnie część zabudowań folwarcznych została już odrestaurowana, a prace renowacyjne przy samym dworze wciąż trwają. Na razie można więc podziwiać tę wyjątkową rezydencję jedynie z zewnątrz, jednak już dziś widać, że powoli odzyskuje ona swój historyczny charakter i dawny blask.
