Anusin to niewielka, wyciszona wieś położona na południowym Podlasiu, w powiecie siemiatyckim. Z dala od głównych szlaków komunikacyjnych zachowała kameralny, niemal kontemplacyjny charakter, który doskonale współgra z jej najcenniejszym zabytkiem – drewnianą cerkwią pw. Świętych Kosmy i Damiana.
Świątynia wzniesiona została w latach 1902–1903 w miejscu wcześniejszych obiektów sakralnych. Według przekazów pierwsza cerkiew istniała tu już w XVI wieku. Kolejna powstała w latach 1799–1802, a obecna kontynuuje tę wielowiekową tradycję lokalnego prawosławia. Dziś parafia należy do dekanatu Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, co podkreśla jej znaczenie w strukturze administracyjnej Cerkwi na tym terenie. W 2004 roku, w bezpośrednim sąsiedztwie świątyni, wzniesiono kapliczkę przeznaczoną do obrzędu święcenia wody, istotnego w liturgicznej tradycji prawosławnej.
Cerkiew w Anusinie jest budowlą orientowaną, o konstrukcji zrębowej, oszalowaną deskami. Reprezentuje typ trójdzielnej świątyni na planie podłużno-centralnym. Nad nawą wznosi się ośmioboczna wieża, zwieńczona smukłą wieżyczką i charakterystyczną cebulastą kopułą, która wyraźnie akcentuje sylwetę budowli w krajobrazie wsi. Dwukondygnacyjna dzwonnica, nakryta dachem czterospadowym i zwieńczona niewielką cebulastą kopułką, dopełnia kompozycji architektonicznej zespołu.
Wnętrze świątyni kryje eklektyczny ikonostas z początku XX wieku oraz cztery XVIII-wieczne, barokowe ikony świąteczne, stanowiące cenne świadectwo lokalnej sztuki sakralnej. Na szczególną uwagę zasługuje także złoto haftowana, aksamitna płaszczanica z 1837 roku – wyjątkowy przykład kunsztu liturgicznego rzemiosła.
Na przycerkiewnym cmentarzu znajduje się również cerkiew cmentarna pw. Ścięcia Głowy Jana Chrzciciela, która współtworzy sakralny krajobraz Anusina. Cały zespół – zarówno główna świątynia, jak i otaczające ją obiekty – stanowi cenny przykład drewnianej architektury prawosławnej Podlasia oraz materialne świadectwo ciągłości tradycji religijnej w tej części regionu.
