Amfiteatry budowane przez III Rzeszę miały pełnić funkcję narzędzia propagandy – planowano organizowanie w nich masowych wieców politycznych i uroczystości o charakterze ideologicznym. Zakładano ambitnie budowę nawet około 1200 takich obiektów, jednak w praktyce powstało ich zaledwie około 40. Z czasem ich znaczenie zaczęło maleć, głównie z powodu dynamicznego rozwoju radia, które umożliwiało szybkie i masowe docieranie z przekazem bez konieczności fizycznego gromadzenia tłumów.
Architektonicznie inspirowano się teatrami starożytnej Grecji, co wpisywało się w szerszą tendencję monumentalizacji przestrzeni publicznej. Obiekty te były elementem tzw. „Thingstätten” – miejsc zgromadzeń mających budować wspólnotę w duchu ideologii państwowej.
Jednym z takich amfiteatrów, który przetrwał do dziś, znajduje się w Polsce, na terenie Góra Świętej Anny. Powstał on w 1938 roku w miejscu dawnego kamieniołomu. Obiekt posiadał około 7 tysięcy miejsc siedzących na dolnej widowni oraz nawet 20 tysięcy miejsc stojących na wyższych tarasach. Pod jego konstrukcją znajduje się system podziemnych tuneli odwadniających, które do dziś nie są udostępnione zwiedzającym. Nad amfiteatrem dominuje znany Pomnik Czynu Powstańczego, stanowiący istotny element krajobrazu tego miejsca.
Podobny obiekt odwiedziliśmy również w Niemczech – na Thingstätte Heidelberg. Ten amfiteatr, położony na tzw. „Świętej Górze” w Heidelbergu, również powstał w duchu tej samej idei monumentalnych przestrzeni zgromadzeń, choć dziś pełni już zupełnie inne, głównie turystyczne i rekreacyjne funkcje.
Warto zauważyć, że tego typu budowle są dziś przede wszystkim świadectwem epoki, w której architektura była świadomie wykorzystywana jako narzędzie kształtowania emocji i zbiorowej tożsamości.
