Narew to malownicza wieś w województwie podlaskim, w powiecie hajnowskim, położona na lewym brzegu rzeki Narew. Miejscowość od wieków pozostaje ważnym ośrodkiem życia religijnego i kulturowego regionu, w którym silnie zakorzeniona jest tradycja prawosławna.
Najcenniejszym zabytkiem wsi jest drewniana cerkiew – Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Narwi – wzniesiona w 1885 roku. Choć obecny budynek pochodzi z końca XIX stulecia, historia świątyni w tym miejscu sięga znacznie dalej. Pierwsze wzmianki o funkcjonującej tu cerkwi pojawiają się już w XVI wieku. Istniała ona do drugiej połowy XVIII wieku, kiedy to – ze względu na zły stan techniczny – zdecydowano o budowie nowej świątyni. Ta z kolei służyła wiernym aż do momentu powstania obecnej cerkwi. Starszy budynek nie został jednak rozebrany – przeniesiono go na cmentarz w Narwi, gdzie pełnił funkcję kaplicy.
W 1990 roku świątynia doznała poważnych zniszczeń w wyniku pożaru, który strawił cenne, historyczne wnętrze. Utrata oryginalnego wyposażenia była dotkliwym ciosem dla lokalnej społeczności. Dzięki staraniom parafii i konserwatorów zabytek został jednak odrestaurowany, a cztery lata później ponownie konsekrowany, odzyskując swoją sakralną rangę i estetyczny wyraz.
Cerkiew wzniesiono na planie krzyża łacińskiego i zgodnie z tradycją jest orientowana, czyli prezbiterium skierowane jest ku wschodowi. Konstrukcja ma charakter wieńcowy i jest oszalowana deskami. Nad skrzyżowaniem nawy głównej i transeptu wznosi się kopuła osadzona na bębnie, zwieńczona wielospadowym dachem. Proporcje bryły, wertykalizm oraz detal architektoniczny wpisują ją w nurt drewnianej architektury sakralnej pogranicza polsko-białoruskiego.
Co interesujące, niemal identyczna pod względem architektonicznym świątynia znajduje się na Białorusi – jest nią Cerkiew św. Łukasza w Domaczewie. To podobieństwo wskazuje na wspólne tradycje budowlane oraz przenikanie wzorców architektonicznych w regionie, gdzie granice państwowe zmieniały się częściej niż kulturowa tożsamość jego mieszkańców.
Dziś cerkiew w Narwi pozostaje nie tylko miejscem modlitwy, ale również świadectwem wielowiekowej historii i trwałości lokalnej wspólnoty, która mimo przeciwności losu potrafiła zachować swoje dziedzictwo.
