Niewątpliwie sercem Nałęczów jest jego Park Zdrojowy. Pierwsze założenia parkowe powstały już w połowie XVII wieku, a w 1957 roku park został wpisany do rejestru zabytków. Historia parku ściśle łączy się z postacią Stanisław Małachowski, który w 1751 roku nabył te tereny i rozpoczął w 1775 roku budowę pałacu, wokół którego zaplanowano powstanie rozległego parku. Samo uzdrowisko zaczęło funkcjonować dopiero w 1817 roku, kiedy badania chemiczne potwierdziły lecznicze właściwości lokalnych źródeł wód mineralnych.
Na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci park i uzdrowisko były sukcesywnie rozbudowywane i modernizowane. Przez I wojnę światową przeszły stosunkowo łagodnie, nie odnosząc większych szkód. Znacznie dotkliwsze były skutki II wojny światowej – wycięto wiele drzew, a opuszczony park szybko popadł w zaniedbanie i zarosł krzewami. Odnowę i przywrócenie dawnej świetności przeprowadzono w 1953 roku, realizując kompleksową rekultywację parku i infrastruktury uzdrowiskowej.
Dziś Park Zdrojowy jest ogólnodostępnym i ulubionym miejscem spacerów zarówno kuracjuszy, jak i mieszkańców. Nałęczów wyróżnia się w Polsce jako jedyne uzdrowisko o profilu klimatyczno–kardiologicznym. W parku zachowały się cenne zabytki, takie jak: Pałac Małachowskich (1771–1775), „Stare Łazienki” (1816–1821), Dom Zdrojowy wybudowany w 1964 roku na miejscu dawnej drewnianej pijalni oraz Sanatorium „Książę Józef” z 1878 roku.
Spacerując alejami parku, możemy podziwiać imponujący, wielowiekowy drzewostan, liczne gatunki ptaków wodnych oraz kameralne zakątki sprzyjające wyciszeniu i odpoczynkowi. Warto także zwrócić uwagę na starannie zaplanowane kompozycje roślinne, które łączą walory estetyczne z leczniczymi, co sprawia, że Park Zdrojowy w Nałęczowie jest miejscem wyjątkowym zarówno pod względem historycznym, jak i przyrodniczym.
