Gotycka kolegiata znajduje się we Wrocławiu, przy Placu Kościelnym na Ostrowie Tumskim – najstarszej, historycznej części miasta. Jej fundację przypisuje się początkowo księciu Henrykowi IV Prawemu (Probusowi) oraz biskupowi wrocławskiemu Tomaszowi II Zarembie, jednak żaden z nich nie doczekał realizacji przedsięwzięcia. Ostatecznie świątynia została wzniesiona z inicjatywy biskupa Nankiera. Budowę rozpoczęto w 1288 roku, a zakończono dopiero około 1350 roku, co świadczy o skali i ambicji projektu.
Kościół jest dwukondygnacyjny, wzniesiony z cegły w układzie halowym, na planie krzyża. Jego wymiary są imponujące: długość wynosi 66 metrów, szerokość 44 metry, a wysokość naw sięga 19 metrów. Charakterystycznym elementem bryły są dwie wieże usytuowane w narożach między halą a transeptem – z czego jedynie południowa została ukończona w pełni i zwieńczona smukłą iglicą o wysokości 69 metrów.
Wnętrze górnego kościoła kryje cenne zabytki, w tym tympanon fundacyjny z około 1350 roku, będący świadectwem średniowiecznej sztuki i ideologii fundacyjnej. Funkcję ołtarza głównego pełni tzw. pentaptyk z Przecławia – bogato zdobione dzieło o wysokiej wartości artystycznej. Na zachodniej stronie świątyni znajdują się monumentalne, 48-głosowe organy zbudowane przez firmę Sauer z Frankfurtu nad Odrą, natomiast na emporze zachodniej zachowały się mniejsze, 10-głosowe organy autorstwa Franza Luxa z Lądka-Zdroju.
Całość stanowi znakomity przykład śląskiego gotyku ceglanego, łączącego funkcję sakralną z reprezentacyjną. Kolegiata nie tylko pełniła ważną rolę religijną, ale była również symbolem prestiżu i ambicji fundatorów oraz ośrodkiem życia duchowego i kulturalnego średniowiecznego Wrocławia.
